De baden van Buxton & nattigheid in Chapel-en-le-Frith

Beste vrienden en volgers,

Vandaag rijden we over de smalle landweggetjes van het Peak District naar het stadje Buxton. De oeroude muurtjes van losgestapelde stenen aan weerszijden van de weg zijn vaak overwoekerd door een struweel van kreupelhout en voorzien van een keur van bloeiende wilde bloemen. Deze bloeiende bermen vormen een landelijk netwerk van wilde tuinen en zijn van grote waarde voor vogels en andere dieren. We laten de snelheid niet te hoog oplopen, want het terrein is nogal geaccidenteerd en de weggetjes zitten vol met onoverzichtelijke bochten. Maar af en toe kan je even lekker los.

Als Buxton in Duitsland lag, zou het Bad Buxton heten, maar dat klinkt weer niet zo leuk in het Engels. Maar feit is dat de Romeinen hier in de eerste eeuw al kwamen genieten van het magnesiumrijke water van de plaatselijke warme bron (28 graden). Ze noemden het Aquae Arnemetiae (Baths of the grove goddess). In de achttiende eeuw werd Buxton een mondaine Spa, met een Pump Room en pal daarachter de gebouwen van de halfronde Crescent. Er is ook een beroemde Crescent in Bath (ook al een Spa uit de Romeinse tijd); die in Buxton werd gebouwd als concurrerend antwoord.

We maken een prettige wandeling door Buxton (Buck Stone), bezichtigen het fraaie Opera House en de negentiende eeuwse Pavillion Gardens, waar net een tentoonstelling gaande is van allerhande dinosauriërs in allerhande maten. En ook het onvermijdelijke treintje ontbreekt niet. 

Als ook de onvermijdelijke regen gaat vallen, zitten wij droog in het Buxton Museum. Het is een gezellige habberdashery, met voor ons als hoogtepunt een TV-set, waarmee in 1952 nog de uitzending over de Coronation is ontvangen.

Je kan het heilzame water van Buxton gebotteld kopen in The Pump Room, maar buiten is ook St Ann’s well, waar het water gratis stroomt. 

En ook in Buxton doen ze aan well dressing, zoals deze foto uit 1949 toont. En voor alle andere mensen, the Buxton Water Company verkoopt ook water.

Even verderop ligt Chapel-en-le-Frith. Dat klinkt niet erg Engels. Dat klopt, want dit is de naam van de hunting lodge die hier in de twaalfde eeuw door Normandische edelen werd gebouwd. En die spraken Frans: kapel in het bos. De grote Engelse koning Richard Lionheart, van de kruistochten, ligt niet in Engeland begraven, maar in Frankrijk, als Richard Coeur de Lion.

In de omgeving van Chapel-en-le-Frith maken we een prachtige doch regenachtige en natte wandeling door de fields. Hierbij is ons foldertje met de routebeschrijving van het Information Centre essentieel, en regenjassen en waterdichte wandelschoenen zijn very nice to have. Aan het einde van de wandeling komen we langs de Chapel-en-le-Frith Golf Club. Stoïcijns slaat men hier een balletje. Met een paraplu over het wagentje met clubs.

Tegen het eind van de middag arriveren we bij Hollin Hall te Bollington. Het is een Victoriaanse mansion, dat heden in gebruik is als Hotel Hollin Home. De entree is negentiende eeuws grand, en de ontvangst is, als overal in Engeland, Engels hartelijk. En het diner is on-Engels goed.

De laatste trein uit Hulme End & Well Dressing in Tissington

Beste vrienden en volgers,

Het weer is vandaag wat druilerig, perfect Engels weer dus om te wandelen. Dat doen we bij  Hulme End, een schattig klein plaatsje dat ruim is voorzien van kampeerterreinen. We lopen over de public footpaths langs en door de rijkgevulde bloemenweiden, en de vogels zingen hun hoogste lied.

Het is hier ‘s zomers stinkend druk, dus er is betaald parkeren. Maar als je een meeneemlunch bij de tearooms bestelt, mag je er gratis staan. We ontdekken later dat dit een goeie deal was, de tuna & mayo sandwiches zijn overvloedig, en in de kartonnen box zitten ook nog lekkere knapperige crisps. 

Voor wie de laatste trein uit Hulme End naar Hartington nog wil halen, het is te laat. Het stoomtreintje hield er in 1937 mee op. Het stationnetje uit 1904 staat er nog wel: het huisvest tegenwoordig het Information Center. En de route van het treintje is tegenwoordig een toeristisch fietspad.

Well dressing is iets anders dan dressing well. Dat laatste is iets met chique cocktailjurken, maar wat is nou well dressing? Wisten wij ook niet, maar het is hier in het Peak District traditie om met Hemelvaart de dorpsbronnen (well's) te versieren. De oorsprong van dit oeroude gebruik is in de loop der eeuwen verloren gegaan, maar in het dorpje Tissington (Derbyshire) maken ze er iets heel moois van. Tissington is gebouwd rond Tissington Hall, een knus paleisje met slechts dertig kamers.

Het behoort toe aan de familie Fitzherbert, oude Normandische adel. We worden door een vriendelijke dorpeling een weiland in gedirigeerd voor het parkeren, en ook int hij de toegangs fee. Hij kijkt wat verrast als de bestuurder niet blijkt te beschikken over een stuurwiel. Maar deze dorpeling is bij de pinken: ‘You are extra welcome because you come from so far’. 

Het hoofd thema van dit jaar voor de well dressing is natuurlijk het platina jubileum van koningin Elizabeth, Er zijn overal stalletjes, iedereen in het dorp werkt mee, en zelfs de vicar vertoont in de dorpskerk een filmpje over het maken van de versiering: men bestrijkt een plank met zachte klei, en drukt er bloemblaadjes en andere voorwerpen in. 

Morgen verlaten we the Piggery en slaan onze tenten verderop in het Peak District op.

The Roaches

Beste vrienden en volgers,

We zaten gisteravond op ons terrasje voor ‘The Piggery’, en hoorden allerlei vogeltjes en gevogelte zich luide kenbaar maken. De fazant met zijn schorre, schelle roep, de koekoek (niet erg op het hele uur), de koerduiven, de merels, een uil en verder vele fijnbesnaarde bosvogeltjes, waaronder waarschijnlijk robins (roodborstjes). Voor de rest was het helemaal stil. Het koken was culinair niet erg hoog uitgevallen, maar toch smaakte de Thaise magnetron curry verrassend naar Thaise curry, hoewel het apparaat zich slechts per 30 seconden liet activeren. Onze gastheer wees ons op een bak houtjes waar we van mochten stoken in de vuurkorf. Tezamen met een glas Chileense Chardonnay uit onze kofferbak werd het hierdoor toch een gloedvolle avond.

De volgende morgen maken we plannen voor de dag, onder het genot van een mok piggy-tea en een pompoenbroodje met kaas. We besluiten om naar ‘The Roaches’ te gaan. Hier wordt het lieflijk glooiende landschap van Staffordshire ruw onderbroken door een paar steile klif formaties en je kan er fantastisch wandelen. Voordat we vertrekken horen we vanuit de kerktoren van Ipstones de bellringers aan de klokketouwen hangen. Er zijn zo te horen maar vier klokken. Óf er zijn vier bellringers niet komen opdagen na het pub bezoek van de vorige avond, of de toren is te klein voor het volledige aantal van acht klokken, waarmee je een volledig octaaf kan laten klinken. Wie zal het zeggen? In ieder geval klinkt het gezellig.

Bij the Roaches is het monumentaal prachtig. We laten ons verleiden om onze ongetrainde lijven helemaal naar boven te hijsen tot 500 meter boven de zeespiegel, en we genieten van bloedstollend mooie vergezichten. Het gebied is ook populair bij rotsklauteraars, variërend van beginnende stuntelaars tot potentiële Himalaya-bedwingers.

Onze mascotte Nessie mag nog even op het dak van de auto zitten voor een trofee foto. Nessie reist altijd met ons mee op de hoedenplank sinds we hem oppikten in een benzinestation in de buurt van Loch Ness, meer dan 25 jaar geleden.

‘s Middags nemen we nog een kijkje in Dovedale bij Thorne, waar het riviertje de Dove een lieflijke vallei uit de heuvels heeft geslepen. Het is een populaire zondagachternamiddagbestemming voor wandelaars en picknickers, die zo te zien afkomstig zijn uit alle landen van de Commonwealth.

Het eten in de Marquis of Granby is simpel en lekker, en de vazen halflauwe ale zonder schuim tappen lekker weg. Gelukkig is het terug naar the Piggery niet ver lopen.