Nabrander

Beste vrienden en volgers,

Hier nog wat foto's die niet door de selectie kwamen voor het blog, maar toch wel aardig zijn:

In Ashbourne rijdt de commandant van de plaatselijke brandweer rond in een antieke Jaguar. Gaat als de spreekwoordelijke speer.

In Chatsworth is veel kunst te zien, uit alle perioden van de kunstgeschiedenis. Dit schilderij van een jongeling is van Giovanni Antonio Boltraffio (1467 – 1516), een leerling van Leonardo da Vinci. Op de achterkant van het doek heeft ie ook iets geschilderd.

Buxton: hoe werkt concurrentie? Nou, zo dus.

Buxton: hoe moet je een dubbeldekker downsizen? Nou, zo.

Bollington: een Bentley uit 1925 met een iconische nummerplaat: 1925 WO. De letters staan voor Walter Owen, de voornamen van de heer Bentley Esq.

Cambridge: voor iedereen een das met de eigen clubkleuren. Die van mij hebben ze ook: derde rij van onder, de op één na rechter.

Elmstead Market: zoek het klavertje vier.

Tot de volgende keer!

Anglesey Abbey & Beth Chatto Gardens

 Beste vrienden en volgers,

Het inschepen op de ferry in Harwich vindt pas vanavond plaats, dus we kunnen nog een hele dag stukslaan in Cambridgeshire en/of Suffolk. Na een hartelijk afscheid van de mensen van Crystal Hotel rijden we naar Anglesey Abbey bij het plaatsje Lode, dat is het huis van Lord Fairhaven. 

De plek heet zo omdat hier in de Middeleeuwen een Augustijner klooster stond. Dat klooster werd door Henry VIII in de zestiende eeuw ingepikt, zoals zovele Paapse bezittingen.

Sindsdien is het in veler handen overgegaan, en zijn de meeste gebouwen afgebroken of verbouwd. Fairhaven had steenrijke familie in de Amerikaanse oliebussiness en kon het huis leuk inrichten, evenals de tuinen, zeg maar landerijen eromheen. Hij had ook een kleine maar weergaloze verzameling schilderijen van John Constable, en die zijn vandaag te zien in het huis. Het pronkstuk is een groot schilderij. waarop de inscheping van koning George IV te zien is, vlak voor de opening van Waterloo Bridge in 1817.

Het staat uitgestald in de grote bibliotheek, en men is er bijzonder trots op, want het is pas helemaal schoongemaakt. Er is nog steeds een Waterloo Bridge in London, maar die is Victoriaans.

Fairhaven was een paardenliefhebber, en dat had hij gemeenschappelijk met de Engelse koninklijke familie. The Queen Mother kwam hier graag logeren als er paardenrennen waren in het naburige Newmarket. Er zijn kamers genoeg, en badkamers ook. In de glas-in-lood ramen van de bibliotheek staan de handtekeningen van diverse royals gegrift, met een speciale diamantpen. Ook Elizabeth II staat ertussen.

Anglesbey Abbey is voor een voornaam onderkomen niet te groot, maar wel erg sfeervol. Je zou er zo in willen trekken. Lord Fairhaven overleed in 1967, maar het is nog steeds of ie elk moment kan binnenlopen, en zo heeft hij het ook gewild.

Dit is de radio die door de butler na het diner op een zilveren schaal werd binnengedragen om het nieuws van negen uur te beluisteren.

Vervolgens maken we een flinke rit over de M14, die naar Felixtowe en het naburige Harwich leidt. De weg is vol met trailers die blijkbaar de boot willen halen. Ze halen elkaar te pas en vooral te onpas in. We rijden er met samengeknepen billen tussen. Gelukkig slaan we bij Elmstead Market ongedeerd af om nog even de Beth Chatto Gardens te bewonderen.

Beth Chatto was een heel speciale tuinierster. De grond van haar tuinen zijn droog en te arm op er iets op te kunnen verbouwen. Door slimme keuze van geschikte planten, zijn er tuinen ontstaan, die het eigenlijk vanzelf goed doen en relatief weinig onderhoud nodig hebben. Vooral de Gravel Garden (een voormalig parkeerterrein) is een triomf: die hoeft helemaal niet gesproeid te worden. Om het succes te onderstrepen, staat er een reusachtige eucalyptusboom. De bladeren ritselen in de wind. Van de eucalyptus hebben wij hele bossen gezien in Australië, in the outback. Behalve de Gravel Garden is er ook nog een Woodland Garden, een Water Garden, en Reservoir Garden, een Reflection Garden en een Scree Garden, een verzameling exotische vetplanten in allerlei potten op het terras. 

Chatto heeft tijdens de jaarlijkse Chelsea Flower Shows vele gouden medailles gewonnen. Ze was ook bevriend met Chrisopher Lloyd, van de beroemde Great Dexter Gardens. Er zal de nodige kruisbestuiving van tuinideeën hebben plaatsgevonden.

Helaas gaan de tuinen stipt om 17:00 dicht. Zo zal wellicht indertijd de slag bij Hastings in 1066 ook zijn verloren. Willem de Veroveraar sloeg met zijn ridders op vrijdagmiddag even na vieren toe. Niet waar natuurlijk. De eigenlijke slag vond plaats in een knollenveld nabij een dorpje dat tegenwoordig Battle heet.

We arriveren ruim op tijd in Harwich, en kunnen dus nog even een kijkje nemen in het oude stadje.

Er is een oude vuurtoren, de laatste havenkraan met tredmolenaandrijving in Europa, uitzicht op de moderne containerhaven en de Redoubt, een fort uit de Napoleontische tijd, dat diende om de Fransen te verhinderen Harwich binnen te vallen. Dan is het tijd om in te schepen op de Stena Brittanica voor de overtocht naar Hoek van Holland.

Beste vrienden volgers en deze keer speciaal: lieve negentigers, bedankt voor het lezen van dit blog. En, zoals inmiddels gebruikelijk: houd u gereed voor eventuele nabranders.

Crystal Hotel & Colleges of Cambridge

Beste vrienden en volgers,

Gisteren kwamen we na een lange rit aan in Crystal Hotel te Cambridge. Het is gevestigd in een dubbel Victoriaans huis, dat wat vermoeid oogt, maar dat zijn wij ook. Het wordt gerund door een Chinese familie, en de onmiskenbare voordelen sijpelen langzaam door. De ontvangst is zeer hartelijk, het ligt niet al te ver het centrum van Cambridge, parkeren (in de achtertuin) is gratis, de kamers zijn brandschoon en tenslotte, het is niet heel duur. We eten nog een hapje in het inpandige Chinese restaurant, waar de kok alleen Chinees spreekt. Zijn Chou Mein noodles evenwel smaken goed.

Vandaag maken we een ronde langs de Colleges van Cambridge. De oudste zijn eeuwen geleden opgericht. zoals Peterhouse (1284), Clare (1326), Pembroke (1347), Corpus Christi (1352), Magdalene (1428), King’s (1441), Queen’s (1448), Jesus (1496), Christ’s (1505), St. John’s (1511), Trinity (1546) en Emmanuel (1584). De architectuur van de gebouwen is groots.

Cambridgeshire is bijna net zo vlak als Holland, en er zijn veel fietsen en fietspaden in de stad. En zijne een studentenstad is er op cultureel gebied natuurlijk veel te doen.

Enige beroemde geleerden uit Cambridge zijn Isaac Newton (Trinity), Alan Turing (King’s), Stephen Hawking (Trinity), Francis Bacon (Trinity) en Charles, Prince of Wales (Trinity). Die laatste is natuurlijk vooral bekend om het feit dat ie al 73 jaar geen koning van Engeland is.

Er bestaat een gezonde rivaliteit tussen de colleges van Cambridge en die van Oxford. Die strijd beperkt zich niet tot prestige en academische prestaties, maar wordt ook fysiek uitgevochten. Sinds 1829 treffen studenten uit beider steden elkaar in een roeiwedstrijd op de Theems. Dit jaar won Oxford de wedstrijd, waarmee de stand op 81-85 komt in het voordeel van Cambridge. Op de rivier Cam, waar Cambridge overigens zijn naam aan ontleent, is een andere tak van watersport populair: het punteren. Zoiets als een gondel in Venetië, maar dan zonder de ‘O Sole Mio’. Daarvoor regent het te vaak in deze contreien. De stad Christchurch in New Zealand lijkt overigens erg op Cambridge, en ook daar kan je punters huren.

De College’s zijn veelal alleen van buiten te bewonderen. Het zijn immers werkende universiteiten, en bovendien zijn er examenweken. Dan kan je geen hordes lawaaïge toeristen overal hebben rondneuzen.Een uitzondering is King’s College Chapel bij King’s College, een gothisch juweel uit het begin van de zestiende eeuw. Dit is de thuisbasis van het beroemde King’s College Choir, gespecialiseerd in Engelse liturgische zang, zoals die van Thomas Tallis. Maar ook opnamen van the Christmas Carols circuleren over de hele wereld.

Na een dag slenteren nemen we niet lijn twee naar Crystal Hotel, maar de Park & Ride dubbeldekker die ons voor een pond p.p. vrijwel voor de deur afzet. Even verderop in Hills Road is Al Pomodoro, die de beste pizzabakker buiten Italië in huis heeft. Weer een dag welbesteed!

Chatsworth House & Gardens

Beste vrienden en volgers,

Zoals al verwacht is het weer hier nogal omgeslagen. Op deze zondagochtend regent het katten en honden, in plaats van alleen maar pijpestelen. We maken nog een laatste rit door de heuvels van het Peak District, maar dat is om Chatsworth House te bereiken, dat aan het oostelijke randje ligt, nabij Chesterfield. De thuisbasis van the Duke of Devonshire is een van de mooiste buitens van heel Engeland. Waarom het in Derbyshire ligt, en niet in Devon (zonder -shire) is een ingewikkeld verhaal, dat honderden jaren teruggrijpt in de historie. Daar ga ik jullie niet mee vermoeien. Laten we het eenvoudig houden: de 12e Duke van Devonshire stelt tegen flinke betaling zijn huis en terreinen open voor het publiek. Niet dat ie op zwart zaad zit, in tegendeel, maar de tent moet zichzelf wel een beetje kunnen bedruipen. Kortgeleden ging er nog dertig miljoen pond doorheen om het een en ander te restaureren. Het is tenslotte een groot barok paleis met immense tuinen.

Bij de entree van het huis worden we aangenaam verrast door wat moderne kunst in de voortuin, en de verrassingen blijven komen: het plechtige antieke interieur wordt opgefleurd door prachtstukken uit de persoonlijke - moderne - kunstverzameling van de Duke. Het past qua kleurstelling niet allemaal helemaal lekker bij de antiquiteiten en het behang, maar het heeft iets bevrijdends en relaxends.

Toch is er ook serieuze oude kunst te bewonderen: waar wij  op het dressoir wat familiefoto’s hebben staan, heeft de Duke of Devonshire een heel trappenhuis ter beschikking. En verderop hangen losjes wat Picasso’s naast een echte Rembrandt. En ach, wat is nou één enkele Braque?

De apotheose komt bij de zaal met beeldhouwwerken: die staat helemaal vol met prachtige antieke marmeren beelden, waaronder een paar echte Canova’s. Bezat ik maar een marmeren voet, gehouwen door Canova, dan kon ik rentenieren op een tropisch eiland. Maar goed, voor tien pond per uur kan ik me hier rijk wanen, en voortschrijden langs allerlei kostelijke kostbaarheden.

De tuinen zijn ook erg de moeite waard: de beroemde ‘Capability’ Brown heeft zich hier omstandig bemoeid met de landschapstuinen. Het oogt allemaal heel natuurlijk, maar elk boompje, elk heuveltje is uitgedacht. 

Verder er is een rockery die zijn weerga in de wereld niet kent, en de Cascade wordt gevoed vanuit meertjes in het boventerrein. Het een indrukwekkende triomf van vindingrijkheid. De nattigheid houdt aan, maar goed we zitten tenslotte in Engeland. En niemand hier stoort zich aan een beetje regen.

Toch moet we ons losrukken van al dat moois, want we willen nog wel een beetje op tijd in Cambridge aanlanden. Het is nog een heel stuk rijden over de M1 South, en vele Engelsen rijden met ons mee, op weg naar huis na een lang weekend. In geval van heimwee kunnen we altijd nog een picknickmand bestellen in de webshop van Chatsworth. Die laten we dan ophalen door onze butler.