De baden van Buxton & nattigheid in Chapel-en-le-Frith

Beste vrienden en volgers,

Vandaag rijden we over de smalle landweggetjes van het Peak District naar het stadje Buxton. De oeroude muurtjes van losgestapelde stenen aan weerszijden van de weg zijn vaak overwoekerd door een struweel van kreupelhout en voorzien van een keur van bloeiende wilde bloemen. Deze bloeiende bermen vormen een landelijk netwerk van wilde tuinen en zijn van grote waarde voor vogels en andere dieren. We laten de snelheid niet te hoog oplopen, want het terrein is nogal geaccidenteerd en de weggetjes zitten vol met onoverzichtelijke bochten. Maar af en toe kan je even lekker los.

Als Buxton in Duitsland lag, zou het Bad Buxton heten, maar dat klinkt weer niet zo leuk in het Engels. Maar feit is dat de Romeinen hier in de eerste eeuw al kwamen genieten van het magnesiumrijke water van de plaatselijke warme bron (28 graden). Ze noemden het Aquae Arnemetiae (Baths of the grove goddess). In de achttiende eeuw werd Buxton een mondaine Spa, met een Pump Room en pal daarachter de gebouwen van de halfronde Crescent. Er is ook een beroemde Crescent in Bath (ook al een Spa uit de Romeinse tijd); die in Buxton werd gebouwd als concurrerend antwoord.

We maken een prettige wandeling door Buxton (Buck Stone), bezichtigen het fraaie Opera House en de negentiende eeuwse Pavillion Gardens, waar net een tentoonstelling gaande is van allerhande dinosauriërs in allerhande maten. En ook het onvermijdelijke treintje ontbreekt niet. 

Als ook de onvermijdelijke regen gaat vallen, zitten wij droog in het Buxton Museum. Het is een gezellige habberdashery, met voor ons als hoogtepunt een TV-set, waarmee in 1952 nog de uitzending over de Coronation is ontvangen.

Je kan het heilzame water van Buxton gebotteld kopen in The Pump Room, maar buiten is ook St Ann’s well, waar het water gratis stroomt. 

En ook in Buxton doen ze aan well dressing, zoals deze foto uit 1949 toont. En voor alle andere mensen, the Buxton Water Company verkoopt ook water.

Even verderop ligt Chapel-en-le-Frith. Dat klinkt niet erg Engels. Dat klopt, want dit is de naam van de hunting lodge die hier in de twaalfde eeuw door Normandische edelen werd gebouwd. En die spraken Frans: kapel in het bos. De grote Engelse koning Richard Lionheart, van de kruistochten, ligt niet in Engeland begraven, maar in Frankrijk, als Richard Coeur de Lion.

In de omgeving van Chapel-en-le-Frith maken we een prachtige doch regenachtige en natte wandeling door de fields. Hierbij is ons foldertje met de routebeschrijving van het Information Centre essentieel, en regenjassen en waterdichte wandelschoenen zijn very nice to have. Aan het einde van de wandeling komen we langs de Chapel-en-le-Frith Golf Club. Stoïcijns slaat men hier een balletje. Met een paraplu over het wagentje met clubs.

Tegen het eind van de middag arriveren we bij Hollin Hall te Bollington. Het is een Victoriaanse mansion, dat heden in gebruik is als Hotel Hollin Home. De entree is negentiende eeuws grand, en de ontvangst is, als overal in Engeland, Engels hartelijk. En het diner is on-Engels goed.