Trooping the Colours & The White Nancy

Beste vrienden en volgers, 

Vandaag wordt de verjaardag van Queen Elizabeth officiëel gevierd, en het is tegelijk ook de aftrap voor de Jubilee festiviteiten, die vier dagen zullen duren. Trooping the Colours is een ritueel dat zich al eeuwenlang volgens vaste patronen voltrekt. De Engelse vorst begeeft zich te paard over the Mall naar het Horse Guards Parade terrein nabij Whitehall, en geeft een saluut aan de verzamelde regimenten van de Household Division. Dat bestaat uit afvaardigingen van vijf regimenten, die zorgdragen voor de beveiliging van de vorst. Dat zijn de bekende berenmutsen, die bij Buckingham Palace op wacht staan. De regimenten hebben uiteraard ook nog reguliere defensietaken.

Na het saluut inspecteert de vorst te paard de verzamelde quards. Dan paradeert de regimentsvlag van één van de vijf regimenten langs de troepen (het eigenlijke Trooping the Colours), waarna men opmarcheert naar Buckingham Palace voor een laatste defilé. Queen Elizabeth is zesennegentig en rijdt geen paard meer, maar haar zoon is pas drieenzeventig en neemt vandaag de honneurs waar. Dit jaar worden de colours van the Irish Guards rondgedragen. Een massieve militaire band van 200 man zorgt voor de muzikale omlijsting, met bagpipes en alles. 

En als slot vliegt de RAF met zeventig vliegtuigen en helicopters over het paleis. De Koningin verschijnt op het balkon, omgeven door haar familie om de Flyover bij te wonen. Als een formatie Typhoons in ‘70’ -formatie over komt, verschijnt er een brede glimlach op haar gezicht.

Maar ook de afdeling antiek mag er zijn; een viermotorige Lancaster, twee Spitfires en twee Hurricanes.

Het terrein voor Buckingham Palace en de complete Mall is gevuld met een uitzinnige menigte, juichend en uitgedost met de Union Jack in alle mogelijke verschijningsvormen: vlaggetjes, stropdassen, hoeden, parapluies, sokken, noem maar op. Het is een mooi begin van de festiviteiten. Met dank aan de staf van het Holly Home Hotel te Bollington. De tv op onze kamer deed het niet, de monteur kwam niet, maar we kregen wel een nieuwe kamer met een functionerend toestel.

In de middag maken we vanuit het hotel een heerlijke wandeling rond Bollington, die eindigt op de top van Kerridge Hill. Daar staat de White Nancy, een monument uit 1817 ter herdenking van de slag bij Waterloo. Het ziet eruit als een Boeddhistische stupa.

Vanaf hier heb je een wijds uitzicht over de verre omgeving. Je kan Manchester zien liggen, en zelfs de Snowdon Mountains in Wales. Daar gaan we ook nog een keer heen, want dat is een aparte reis meer dan waard. Het uiteindelijke einde van onze wandeling vindt plaats in de Beer Garden van de Bull’s Head, met een pint van het plaatselijke ale. God Save the Queen!